تعدیل سازوکار پرداخت پاداش در شرکت های مدیریت محور با تحلیل اصلاحیه ماده 241

چکیده

در شرکت­های تجاری غیرخانوادگی، با توجه به تفکیک مدیریت از مالکیت شرکت، تعارض منافع وجود دارد و مسأله رابطه نمایندگی بين شركت و مديران مطرح می شود و مدیران ممکن است در جهت حداکثرسازی ثروت مالکان عمل نکنند. مهم­ترین راهکار، جهت همسو نمودن منافع مدیران و سهامداران ، اعطای پاداش به مديران است. انگیزش مدیران، تابع پاداشی است که دریافت می­کنند. اگر سازوکار کارآمدی برای پاداش مدیران به کارگرفته نشود، منابع شركت به هدر می رود. روش­های متفاوتی برای اعطای پاداش وجود دارد. مطابق ماده 241 لایحه اصلاحي قانون تجارت 1347، مصوب 1395، سازوکار پرداخت پاداش، مبتنی بر درصدی از سود سالانه با تعيين سقف مقرر شده است. سازوکار پرداخت مبتنی بر سود، دارای ایراداتی است که مانع از تحقق کارایی سازوکار پاداش در شرکت های سهامی می­شود. این سازوکار کارایی اقتصادی ندارد و ناتوان از سنجش عملکرد واقعی مدیران است. همچنین، پرداخت پاداش نباید محدود به سقفی مشخص باشد، زیرا شرکت­ها از نظر اندازه، سختی کار، نقدینگی و غيره متفاوت می­باشند. بنابراین، هر شرکتی باید با توجه به شاخص­هایی مانند اندازه شرکت، ریسک فعالیت در شرکت، نوع صنعت، پاداش مدیران در شرکت های مشابه، سازوکار پاداش را طراحی نماید و سایر روش­های پرداخت پاداش و مزایا نیز به کار گرفته شود.