تحقق عدالت و امنیت بزه‌دیده در فرایند کیفری و نهج‌البلاغه

چکیده

امروزه جرم انگاری تهدید شهود بزه‌دیده جهت ترساندن آنها از مراجعه به دستگاه قضایی یا پس گرفتن شکایت یا شهادت ندادن یک روش معمول در بسیاری از نظا‌م‌های کیفری است. پرهیز از رویارویی بزه‌دیده با متهم یا بزهکار به‌عنوان یکی از حقوق عینی- مادی بزه‌دیدگان یکی از مؤلفه‌های مهم تأمین امنیت آنان است. لذا با توجه به اهمیت این مسئله، در پژوهش جاری اهتمام بر آن است تا به مقوله تحقق عدالت و امنیت بزه‌دیده با نگاه بر قوانین کیفری ایران و کتاب شریف نهج‌البلاغه به شیوه تحلیلی-توصیفی و با استفاده از رویه مطالعات کتابخانه‌ای پرداخته شود. نتایج حاکی از آن است که نظام عدالت کیفری  باید بکوشد تا مسئله امنیت فرد بزه‌دیده از جنبه‌های مختلف همچون ایجاد محیط امن برای بزه‌دیده، شهود وقوع جرم و همچنین خانواده‌های آنان توسط قانونگذار تأمین شود تا بزه‌دیدگان بدون کمترین تشویق ذهن، به اعاده حیثیت و شکایت از بزهکار پرداخته و بدین ترتیب از حمایت قانون جهت استیناف حق خویش، برخوردار گردند. موازی با این دیدگاه حقوقی، حضرت علی(ع) نیز در نهج‌البلاغه در خطبات مختلف همچون خطبه 40 و 106 حصول امنیت برای ستمدیدگان و مظلومین جامعه را وظیفه حاکم دانسته و پیوسته بر دادخواهی حقوق مردم، سفارش فرموده‌اند.